Im jestem starsza, tym częściej wracam myślami do świąt z dzieciństwa. Nie pamiętam wszystkich prezentów. Nie pamiętam nawet wielu potraw. Ale doskonale pamiętam emocje. To ciche podekscytowanie od samego rana. Zapach świerkowych gałązek przyniesionych do domu. Oszronione okna i krótkie grudniowe dni, które sprawiały, że wieczór przychodził zdecydowanie za szybko. Pamiętam też dekoracje. Nie było ich wiele. Kilka bombek, papierowe ozdoby robione własnoręcznie, aniołki wyciągane ostrożnie z pudełek przechowywanych przez cały rok. Każda miała swoje miejsce i każda wydawała się wyjątkowa. Wtedy nie potrzebowaliśmy ich dziesiątek. Wystarczył jeden błyszczący drobiazg zawieszony przy oknie, by poczuć, że święta są już blisko. Dziś, kiedy dekoruję dom, często wracam do tamtych wspomnień. Lubię zawiesić pojedynczy dzwoneczek na klamce. Serduszko przy oknie. Szyszkę przewiązaną miękką kokardą. Małego aniołka na gałązce świerku. Gdy patrzę na nie wieczorem, mam wrażenie, że czas na chwilę zwalnia. Jest w takich dekoracjach coś niezwykle kojącego. Nie przyciągają uwagi krzykliwymi kolorami. Nie próbują być najważniejsze. Po prostu są. Delikatnie poruszają się przy uchylonym oknie, odbijają światło lampki, pachną świeżą zielenią. Tworzą małe sceny, które przypominają mi o tym, co w świętach kocham najbardziej o oczekiwaniu :) Bo przecież najpiękniejsze święta zaczynają się dużo wcześniej niż w Wigilię. Zaczynają się wtedy, gdy po raz pierwszy przynosimy do domu gałązkę świerku. Gdy wiążemy kokardę przy małym dzwoneczku. Gdy zapalamy światło i patrzymy, jak pojedyncza bombka mieni się w półmroku.
W dzieciństwie wydawało mi się, że świąteczna magia mieszka gdzieś daleko. Dziś wiem, że ukrywa się w drobnych rzeczach. W małym serduszku zawieszonym na oknie. W metalowym dzwoneczku na klamce. W szyszce znalezionej podczas jesiennego spaceru. W gałązce świerku, której zapach natychmiast przenosi mnie do rodzinnego domu. Może właśnie dlatego tak bardzo lubię pojedyncze dekoracje. Pozostawiają miejsce na wspomnienia o świetle, o czasie na historie, które każdy z nas nosi głęboko w sercu. I za każdym razem, gdy zawieszam kolejną ozdobę, czuję się trochę jak ta mała dziewczynka, która z wypiekami na twarzy czekała na pierwszą gwiazdkę i wierzyła, że w święta wszystko jest możliwe.







Brak komentarzy:
Prześlij komentarz